TME Playlist – uitzending 566

Mogen politici leugens vertellen? Dat is een goede en complexe vraag. Juridisch, moreel en praktisch zijn er verschillende antwoorden:

Juridisch:
Want in de meeste democratische landen is het niet per se strafbaar voor politici om te liegen, tenzij de leugen neerkomt op smaad, laster of belediging en als de leugen onderdeel is van ambts-eedschending, fraude, corruptie of misleiding van het parlement. Natuurlijk ook wanneer ze onder ede liegen wat meineed wordt genoemd.

Politiek en ethisch:
Moreel gezien mogen politici niet liegen. Hun functie berust op vertrouwen van burgers. Als een politicus liegt, schaadt dat de democratische legitimiteit en het vertrouwen in de overheid. Toch gebeurt het. Ze stellen zaken rooskleuriger voor of gebruiken selectieve en dus niet volledige informatie of onwaarheden.

Dat zijn grijze zones die echt wel voorkomen in de retoriek die gebruikt wordt.

En eerlijk: soms zijn ze een beetje vergeten groente. Pastinaak met TL-licht. Maar juist dáár zit de magie.
Als je naar de megaklappers gaat, krijg je audiotours, museumwinkels die meer verdienen dan een gemiddelde supermarkt, en bordjes die precies vertellen wat je moet vinden. “Dit kunstwerk gaat over menselijke kwetsbaarheid.” Ja, dankjewel bordje, dat had ik ook gezien aan de drie bijlen die in dat matras steken.

Maar die kleine musea… daar gebeurt wat anders. Soms loop je binnen en denk je: is dit kunst, of is iemand z’n zolder aan het opruimen? En dat moment, dat pure twijfel-moment, dat is precies waar cultuur hoort te schuren. Het LAM in Lisse pakt dat slim aan: geen bordjes. Geen uitleg. Geen verplichte route. Je moet zélf kijken. Zélf voelen.

En je loopt soms ook zélf keihard tegen je eigen vooroordelen aan.

December twijfelt nog:
pepernoot of kerstlicht —
dus doet ’ie maar allebei.